Σοκολατένιο μπράουνι με κόκκινο, γλυκό κρασί και κράνμπερις

Πάντα και όπου μπορώ στη ζαχαροπλαστική χρησιμοποιώ το αλκοόλ καθώς μου αρέσει να το καταλαβαίνω στη γεύση. Αν είναι να προτιμήσω ένα κέικ με μεγάλη ποσότητα από αλκοόλ σε σχέση με ένα άλλο χωρίς αυτό, σίγουρα θα προτιμήσω το πρώτο. Το ίδιο συμβαίνει και όπου μπαίνει καφές. Πάντα μου άρεσε η γεύση του στα γλυκά ή τα παγωτά. Γενικώς δηλαδή η «ενήλικη» εκδοχή των γλυκών είναι αυτή που προτιμώ. 

Μπουκιές πρέτσελ με σάλτσα τυριού

Τα πρέτσελ τα είχα δοκιμάσει για πρώτη φορά όταν πριν χρόνια είχα ταξιδέψει στο Βερολίνο. Δεν ήξερα τι ήταν αλλά ανάμεσα σε όλα τα υπέροχα αρτοσκευάσματα και γλυκίσματα που υπήρχαν σε ένα μαγαζί που επισκεφθήκαμε, αυτά μου τράβηξαν την προσοχή. Το σχήμα τους που ήταν σαν φιόγκος με γοήτευσε, όπως επίσης και ο ανθός αλατιού με τον οποίο ήταν διάσπαρτα πασπαλισμένα. Η πρώτη μπουκιά που έφαγα επιβεβαίωσε την ορθή επιλογή μου να αγοράσω ένα απ΄αυτά. Έκτοτε όπου τα βρίσκω τα προτιμώ εγώ αλλά και η Μεγάλη μου που είναι εθισμένη στην γεύση τους κι εδώ ταιριάζει απόλυτα το ρητό που λέει για εκείνο το μήλο και τη μηλιά. Βέβαια θα μου πεις, μήλο σου δεν είναι και η Μικρή που δεν θέλει ούτε να τα βλέπει? Αλλά οκ, ας μιλήσουμε για πρέτσελ και μόνο για πρέτσελ.

Ελιόπιτες

Οι ελιόπιτες είναι μια κυπριακή συνταγή, κυριολεκτικά μπουκιά και συχώριο, που μου έδωσε η Ελληνοκύπρια Ελένη που ζει στην Αγγλία. Έψαχνα χρόνια μια δοκιμασμένη συνταγή για αυτές τις πίτες και ήρθε σε μένα από πρώτο χέρι και μάλιστα πολύ αγαπημένο και περίπου... συγγενικό.

Κασερόπιτα με καταΐφι

Χθες  που λες, έγινε το πάρτι μασκέ του σχολείου της Μεγάλης. Το τι θα ντυθούν τα κορίτσια ήταν ένα ζήτημα που με απασχόλησε, γιατί δεν θα το αρνηθώ πως την κατευθυντήρια γραμμή προσπάθησα να την δώσω. Οκ, έβαλα κι εγώ το χεράκι μου μιας και οι πριγκιπικές στολές από τις σύγχρονες ηρωίδες της Disney δεν είναι το καλύτερό μου. 

Σοκολατένια μπισκότα με ταχίνι, αλεύρι φαγόπυρου και μέλι

 

Η φωτογράφιση αυτών των μπισκότων έγινε αρκετό καιρό πριν και είναι πέρα για πέρα δεσμευτική. Τα ξερά φύλλα δέντρων μόνο άνοιξη δεν θυμίζουν. Ήταν χειμώνας, έβρεχε, είχε συννεφιά και εγώ είχα βγει στο μπαλκόνι ως συνήθως, είχα απλώσει όλα τα συμπράγκαλα και φωτογράφιζα με μπουφάν προσπαθώντας ο αέρας να μην μου μετακινεί τα φύλλα. Βέβαια, και σήμερα κάπως έτσι είναι ο καιρός, μόνο που οι αμυγδαλιές είναι ανθισμένες.  Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για χειμωνιάτικη συνταγή, αλλά τότε αυτή την έμπνευση είχα. 

Κοτόπουλο Satay με σάλτσα φυστικοβούτυρου | Chicken Satay

Η αγαπημένη μου κουζίνα της Ανατολής. Γεύσεις πολυεπίπεδες, εξωτικές, με μια πληθώρα ιδιαίτερων υλικών.  

Σοκολατένιο κεικ χωρίς αλεύρι, με ολόκληρα πορτοκάλια

 

«Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι». Ε, ναι!  Έτσι είναι τα πράγματα. Όσο κι αν θέλω να το κρύψω δεν κρύβεται το ρημάδι το ελάττωμα. Βγάζει μάτι που λέμε...

Βελουτέ σούπα κουνουπιδιού

Την περασμένη εβδομάδα είχα πολλούς λόγους να είμαι χαρούμενη, αρκετούς για να είμαι μονίμως χορτάτη και περισσότερους για να είμαι γενικώς στο τρέξιμο, πράγμα που δεν είναι πλέον και τόσο σπάνιο εδώ που τα λέμε για να αξίζει αναφοράς. Ήταν μια ωραία εβδομάδα που ενώ άρχισε με τις γνωστές εποχιακές ιώσεις,  έκλεισε με ευχάριστα νέα και έναν αγαπημένο επισκέπτη.

Μακαρόνια με κιμά

Όχι μπολονέζ. Μακαρόνια με κιμά. Έλληνες είμαστε, μακαρόνια με κιμά τρώμε άλλωστε.  Φαγητό διαχρονικό και απαράλλαχτο. Σαν τον παλιό γνώριμο έρωτα που με πάντα μας καθησυχάζει.  

Ωμοφαγικό κέικ καρότου

Οι πειραματισμοί σε ωμοφαγικά γλυκά συνεχίζονται με πολύ χαρά. Μετά την εκπληκτική τάρτα με σοκολάτα και πορτοκάλι  που την έφτιαξαν ήδη 2-3 φίλοι και φαντάζομαι – ελπίζω δηλαδή – και κάποιοι άλλοι που δεν γνωρίζω, μπήκε στα αγαπημένα και αυτό το όμορφο κέικ καρότου.  Τελικά η υγεία σε αυτά τα γλυκά είναι διάχυτη. Όσα ωμοφαγικά κι αν έχω δει, είναι όμορφα και περιποιημένα. Είναι σαν να σου φωνάζουν «φάε με, είμαι υγιεινό και θα σε κάνω να φαίνεσαι όμορφη και λαμπερή σαν κι εμένα». 

Μπισκότα με κράνμπερις, πορτοκάλι και αμύγδαλα

Καλό μήνα είπαμε? 

Ναι, είναι καλός! Μπήκε χθες με μια όμορφη, ηλιόλουστη και ζεστή μέρα. Μάζεψα κι εγώ τα μπογαλάκια μου, τον καφέ μου δηλαδή και τα κουλουράκια που έφερε μια φίλη το Σαββατοκύριακο και βγήκα στο μπαλκόνι να μαζέψω τον ήλιο με τις χούφτες. 

Περσικο ρύζι με καστανή κρούστα

Έχει τύχει κάποιες –λίγες- φορές στη ζωή μου να αναζητήσω ένα παλιό βιβλίο και με μεγάλη απογοήτευση να διαπιστώσω ότι σταμάτησε να εκδίδεται. Αν και καταλαβαίνω  τους λόγους δεν παύω να λυπάμαι πολύ που ένα πνευματικό δημιούργημα έχει ημερομηνία λήξης κι έτσι δεν γίνεται να αποκτήσει κανείς κάποια παλιά μεν αλλά διαχρονικά βιβλία. 

Ομελέτα με πατάτα και σουτζούκι

Αυτή τη στιγμή που γράφω είμαι ντυμένη σαν κρεμμύδι με περίπου 7 στοιβάδες από ρούχα πάνω μου, σε σημείο που μετά βίας κλείνουν τα χέρια προς το πληκτρολόγιο.  Ο χρήστης Χρυσαυγή τουρτουρίζει στο σημείο «σπίτι της» (ποστάροντας και το ανάλογο emoticon του ξεπαγιάσματος). 

Κέικ καρύδας

Στον χιονιά που μας "πούλησε" και δεν ήρθε ποτέ. 

Στο καλοκαίρι που από την ώρα που μπαίνει ο καινούριος χρόνος το περιμένω σαν το φυλακισμένο που μετράει τις ώρες που θα βγει πάλι στην πραγματική ζωή. 

Κοτόσουπα με πεπονάκι

Πάντα υπήρχε στην οικογένεια διχασμός όταν επρόκειτο να φτιάξει η μητέρα μου κοτόσουπα. Ο δε μπαμπάς έλεγε να την κάνει με ρύζι, ενώ εγώ με πεπονάκι και δεν το διαπραγματευόμουν με τίποτα.  Μου άρεσε ο τρόπος που γλιστρούσε μέσα στο στόμα. Σχεδόν αμάσητο το κατάπινα, μα ο κυριότερος λόγος είναι πως ήταν ζυμαρικό κι αυτό από μόνο του ήταν αρκετό!