Την τελευταία φορά που χρησιμοποίησα κολοκύθα ήταν πριν λίγο
καιρό που έφτιαξα την μακαρονάδα με κάστανο, μπέικον, και κολοκύθα. Όση περίσσεψε
την έβαλα σε σακουλάκι και την άφησα ξέχασα στο ψυγείο.
Μερικοί άνδρες δεν ξέρουν να
μαγειρεύουν. Λάθος! Μερικοί άνδρες δεν θέλουν να μαγειρέψουν.Και για του λόγου του αληθές δείτε παρακάτω
μια συνταγή που και παιδί μπορεί να εκτελέσει. Και όταν λέω να εκτελέσει, δεν εννοώ στο ένα μέτρο. Εννοώ να μαγειρέψει και μάλιστα με απόλυτη επιτυχία. Όσοι κύριοι ισχυριστούν ότι το
να βράσεις ένα πακέτο μακαρόνια και να τα ρίξεις στο τηγάνι μαζί με τον έτοιμο
καπνιστό σολομό και ένα κουτί κρέμας
γάλακτος είναι δύσκολο, είναι σαν να λένε ότι δεν πήγαν στρατό.
Να εξηγηθούμε εξ΄ αρχής ότι τα σιροπιαστά γλυκά του ταψιού
δεν τα συμπαθώ. Εκτός από αυτό!! Το γαλακτομπούρεκο είναι η εξαίρεση στον
κανόνα μου. Το κρεμώδες, όχι το υπερβολικά γλυκό, το αφράτο και ανάλαφρο
γαλακτομπούρεκο.
Ηαλλιώς«κέικ μουστοκούλουρο», όπως είπε και η
Μεγάλη, η οποία στην πρώτη μπουκιά ενθουσιάστηκε, στη δεύτερη την είδα να
ξινίζει λίγο και στην τρίτηέσπρωξε το
πιάτο παραπέρα κι έφυγε να πάει για διάβασμα. «Δεν μου αρέσουν τα μουστοκούλουρα» λέει...
Την περασμένη Τρίτη το μεσημέρι, ένιωσα σεφ! Μόνο τα τατουάζ
δηλαδή μου έλειπαν.
Οι καιροί είναι δύσκολοι – μην τα ξαναλέμε - και τα
πολυτελή εστιατόρια για πολλούς από εμάς απαγορευτικά.Το γεγονός αυτό μεγενθύνει την ικανοποίηση
του ανθρώπου που φτιάχνει στο σπίτι του ένα φαγητό που θα μπορούσε κάλλιστα να
έχει χρυσοπληρώσει σε ένα από τα υπέροχα μα υπερτιμημένα "καλά" εστιατόρια.
Οι τυρόπιτες, οι τάρτες και τα κέικ είναι αυτά που μου
έρχονται πρώτα – πρώτα στο μυαλό όταν πρόκειται να φτιάξω κάτι για να
υποδεχθώ φίλους στο σπίτι για καφέ. Ανάλογα με την ώρα που έχω καλέσει ,
επιλέγω να φτιάξω ένα κέικ ή έστωmuffins ή και
cupcakes, τα οποία είναι το ίδιο
πράγμα αλλά σε άλλο κουστούμι. Αν είναι απόγευμα θα σκεφθώ πιο εύκολα μια
τυρόπιτα, μια τάρτα ή επίσης και τυροπιτάκια αν πρόκειται για παιδιά.
Ξεκινώντας τη βδομάδα αισιόδοξα και υγιεινά φτιάχνεις αυτές
τις πανεύκολες και απλές μπάρες ενέργειας που σε χορταίνουν και σου καταπραϋνουν
την ανάγκη για κάτι γλυκό.
Ανανεώστε τα κεφτεδάκια που περίσσεψαν από την προηγούμενη
μέρα! Κι επειδή τα κεφτεδάκια είναι κομματάκι δύσκολο να περισσέψουν, αγοράστε περισσότερο
κιμά και κάντε τα να περισσέψουν!
Μιας και Αύγουστο και Σεπτέμβριο έκανα διάλλειμμα από τα αγαπημένα μου κέικ (όχι μόνο στο μπλόγκ, αλλά και στην πραγματικότητα), ήρθε η ώρα να πάρω το αίμα μου πίσω. Θα μπορούσα φυσικά να ποστάρω για δύο συνεχόμενες εβδομάδες κέικ, μα δεν θα υποβάλλω κανέναν σε αυτό το μαρτήριο. Θα επανέλθω στα καθιερωμένα μου. Ένα κέικ το μήνα κι όποιος αντέξει. Ο καιρος πλέον το "σηκώνει" μαζί με τον ζεστό πρωινό καφέ.
Σήμερα θα εξετάσουμε το φαινόμενο της πατάτας που έχασε τον
προσανατολισμό της. Μιας αναρχικής πατάτας, που παρά της συνήθειες εκατοντάδων
ετών, (από εποχή Καποδίστρια),
αντιτάσσεται στην πεπατημένη, ξεπηδά από το τηγάνι και μπαίνει στο φούρνο. Όχι
δίπλα σε ένα κοτόπουλο όπως θα περίμενε κανείς, αλλά ολομόναχη,με δυο – τρεις κουταλιές λάδι και μια τσιμπιά ρίγανη.
Η γιαγιά μου η Μαρίκα ήταν πολύ καλή μαγείρισσα (σαν να
αρχίζω έκθεση 3ης Δημοτικού το πάω...). Το χέρι της έπιανε βρε παιδί
μου. Είχε αυτή την εκπληκτική αίσθηση του τι είναι νόστιμο και την μετέφερε στα
φαγητά της.