Την εβδομάδα που μας πέρασε γιορτάσαμε τα χρυσά δεκαεπτά της Νεφέλης κι αυτή είναι η τούρτα τιραμισού που έφτιαξα γι΄ αυτήν.
Την εβδομάδα που μας πέρασε γιορτάσαμε τα χρυσά δεκαεπτά της Νεφέλης κι αυτή είναι η τούρτα τιραμισού που έφτιαξα γι΄ αυτήν.
Στους λογαριασμούς
που παρακολουθώ στο ίνσταγκραμ γίνεται της κολοκύθας το κάγκελο, με το
συμπάθειο. Είναι τόσες πολλές οι συνταγές που υπάρχουν σε γλυκά και αλμυρά που
δεν βρίσκω κανένα λόγο να φτιάξεις μια ακόμα. Δεν ξέρω, αλλά αν ήμουν στη θέση σου θα προσπερνούσα.
Τα φτιάχνω εδώ και
χρόνια αυτά τα πιροσκί, μα δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη φορά. Ήταν στην
περίοδο της καραντίνας που τα κορίτσια μου έκαναν διαδικτυακό μάθημα στα
δωμάτιά τους.
Δεν ανακάλυψα
ούτε τον τροχό ούτε την ατομική βόμβα. Έφτιαξα όμως μια συνταγή που
όλοι ή σχεδόν όλοι ξέρουν κι αγαπούν, υπάρχει στο ίντερνετ με πολλές παραλλαγές
και σίγουρα κάπου, κάπως, κάποτε τα έχεις φάει.
Άλλη μια ισχυρή
παιδική ανάμνηση! Οι μελιτζάνες τουρσί έχουν μια πολύ συγκεκριμένη θέση στο
μυαλό μου. Με πάνε απευθείας στην ηλικία των επτά, οκτώ, ίσως και δέκα ετών
όπου θυμάμαι καταχείμωνο να στρώνει η γιαγιά μου η Χρυσούλα το στρογγυλό
τραπέζι της κουζίνας για να φάνε με τον παππού το Χρήστο, οι δυο τους.
Φτιάξε κάτι
χουχουλιάρικο και γευστικό για την πρώτη μέρα του φθινοπώρου, μιλώντας πάντα με
βάση όχι την ημερομηνία που αναγράφεται στο ημερολόγιο, αλλά με βάση τις καιρικές
συνθήκες. Μόλις σήμερα φθινοπώριασε αφού μέχρι χθες ήταν κατακαλόκαιρο!
Παρακαλώ πολύ!
Εφιστώ την προσοχή σας. Σήμερα θα καταρρίψουμε δυο μύθους για τα γιουβαρλάκια.
Δεν καταλαβαίνω αυτό τον κοινωνικό αποκλεισμό στον οποίο υπόκεινται τα
γιουβαρλάκια το καλοκαίρι. Ψυχή δεν έχουν? Φάτα κρύα ρε άνθρωπε του Θεού. Είναι
εξίσου νόστιμα, μη σου πω και παραπάνω.
Την προηγούμενη
βδομάδα έβαλα στο ίνσταγκραμ την κολασμένη φωτογραφία αυτών των μπισκότων που
φαίνονται κομμένα και στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο (βλέπε παρακάτω) και τις
σοκολάτες να ρέουν. Έγινε ο κακός χαμός. Όλοι έψαχναν τη συνταγή κι αναρωτιέμαι
σήμερα που την ανεβάζω πόσοι από εσάς θα την φτιάξουν.
Όταν μια στις τόσες τύχει να ακούσω τον στίχο του γνωστού τραγουδιού της Αρλέτας «μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα….», σκέφτομαι μόνο τη Ρωσική σαλάτα. Τέτοιος αχταρμάς υλικών με επικάλυψη μαγιονέζας δεν υπάρχει. Είναι ίσως η πιο σαλάτα απ΄ τις σαλάτες!
Η εποχή του
δαμάσκηνου είναι ο Αύγουστος και ο Σεπτέμβριος. Θα σκεφτείς πως αργά το
θυμήθηκα να σου δείξω αυτή την θεσπέσια και φρουτένια τάρτα, αλλά σημασία έχει
ότι πρόλαβα. Κι αφού πρόλαβα εγώ, προλαβαίνεις κι εσύ να την φτιάξεις όσο
υπάρχουν στην αγορά φρέσκα, κρουστά δαμάσκηνα, καλής ποιότητας.
Τα λαζάνια με κιμά και
μπεσαμέλ δεν είναι παστίτσιο κι αυτό ας το ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής. Το παρόν αποτελεί προϊόν διαφορετικής μαγειρικής.
Η γεύση, τα υλικά και η όψη είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα με το παστίτσιο
είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και τώρα
που τα είπαμε και τα ξεκαθαρίσαμε, ας συνεχίσουμε στο δια ταύτα.
Υπάρχουν άνθρωποι
που ζουν μόνο με γλυκά ή μπορεί και να ζουν για τα γλυκά. Ναι, η Κλειώ είναι ένας
από αυτούς. Πού να το φανταζόμουν ότι θα είχα μέσα στο σπίτι μου μια αθεράπευτα
γλυκατζού κόρη που συνεχώς την κυνηγάω να τρώει λιγότερα γλυκά και περισσότερο
φαγητό.
Υπάρχει ένα μέρος στην Ελλάδα που όταν το επισκέπτεσαι νιώθεις ότι είσαι ξεχωριστός. Εσύ, εγώ, ο καθένας μας.
Νιώθεις σχεδόν πολύτιμος. Κορόνα στο κεφάλι όλων. Μιλώ φυσικά για το Γύθειο. Το
γραφικό Γύθειο που συνδυάζει το βουνό με τη θάλασσα σε απόλυτη οπτική αρμονία.
Παλιομοδίτικο γλυκό
ψυγείου νούμερο τρία γι΄αυτό το καλοκαίρι και δεν ξέρω τι μ΄ έχει πιάσει με τις συνταγές
νοσταλγίας των παιδικών μου χρόνων. Γερνάω μαμά!!!