Δεν χρειάζονται
πολλά – πολλά για να καταλάβω αν ένα φαγητό μου αρέσει. Με το πέρασμα των ετών
έχω την εμπειρία να ξέρω διαβάζοντας τα υλικά και μόνο αν ένα φαγητό είναι του
γούστου μου ή όχι.
Δεν χρειάζονται
πολλά – πολλά για να καταλάβω αν ένα φαγητό μου αρέσει. Με το πέρασμα των ετών
έχω την εμπειρία να ξέρω διαβάζοντας τα υλικά και μόνο αν ένα φαγητό είναι του
γούστου μου ή όχι.
Ορτσίνια
τηγανητά. Τί σου λέω τώρα, ε? Τί είναι το ορτσίνι και γιατί πρέπει εσύ να το
γνωρίζεις? Ή μήπως αυτό ξέρει εσένα?
Η μαρμελάδα
ντομάτας είναι πιο απλή κι απ΄ την κόκκινη σάλτσα που φτιάχνεις για τα
μακαρόνια σου. Δεν απαιτεί ούτε γνώσεις, ούτε εμπειρία. Είναι ένα εντυπωσιακό
παρασκεύασμα που το φτιάχνεις, το έχεις μόνιμα στο ψυγείο και σου είναι
απαραίτητο συνοδευτικό για τα πάντα.
Μια αναγκαία παύση για διακοπές και πάλι πίσω στα καθιερωμένα. Επέστρεψα με μπαταρίες γεμάτες οι οποίες ας μη γελιόμαστε, αδειάζουν πολύ γρήγορα. Είναι το αντίθετο από αυτό που λέμε για την κούραση. Η κούραση συσσωρεύεται, η ξεκούραση όχι!
Η φριτάτα που λες
είναι η καθωσπρέπει ξαδέρφη της ατίθασης και μποέμ ομελέτας. Κακά τα ψέματα,
την ομελέτα δεν την καλουπώνεις εύκολα, αν δεν είσαι παίκτης του MasterChef. Ή
που θα σου σπάσει στο γύρισμα, ή που από τα πολλά υλικά θα σου βγει σε κομμάτια
σαν τρίμματα, ή που θα σου αρπάξει από τη μια. Έχει το δικό της Θεό. Τέλος! Θα
κάνει αυτό που νομίζει κι αν έχει όρεξη να βγει θα βγει, αν όχι, θα βγάλει
εσένα στον τάκο.
Είναι λίγο το καλοκαίρι
που μπήκε και θέλω γεύσεις δροσερές κι απλές, είναι και λίγο τα παράπονά σου,
που μου λές ότι όλο σε παχαίνω με αυτά που ανεβάζω, είναι και που έπεσε στα χέρια
μου ένα σακουλάκι με φακόρυζο και είπα να το αξιοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό
τρόπο. Ήταν να γίνει και έγινε σωστά!
Γιατί vegan? Γιατί έχω μια μικρή αποστροφή για το
αυγό σε βάφλες, παν κέικς και ίσως και στις κρέπες. Δεν ξέρω, είμαι ακόμα στη
φάση της διερεύνησης...
Η φράση «εγώ
είμαι για τα δύσκολα» δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου. Γιατί δηλαδή να είμαι για
τα δύσκολα? Τί μαζοχισμός είναι αυτός? Μια χαρά είναι τα εύκολα, όμορφα και
ωραία και καλώς να έρθουν!
Υγιεινή (να το
τονίσω αυτό), σπιτική πραλίνα φουντουκιού, όλοι μπορούμε να φτιάξουμε. Την
τέλεια υφή όμως πόσοι μπορούμε να την πετύχουμε? Αυτή την απαλή, χωρίς κόκκους,
που αλείφεται εύκολα με το μαχαίρι και δεν γίνεται στουπί όταν μπει ψυγείο. Μη στα
πολυλογώ. Η επιτυχία της βρίσκεται ακριβώς εκεί. Η γεύση είναι δεδομένη κι
αδιαπραγμάτευτη. Για την υφή γίνονται όλα.
Συνταγή για
μύστες παιδιά! Οι υπόλοιποι παρακαλώ πολύ περάστε έξω. Πάρτε τα προσωπικά σας
αντικείμενα και εκκενώστε το χώρο ήρεμα και χωρίς διαμαρτυρίες. Να παραμείνουν
στις θέσεις τους μόνον όσοι έχουν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ζωής
τους και δηλώνουν υπεύθυνα ότι δεν επιθυμούν beach body ούτε φέτος το καλοκαίρι, ούτε του χρόνου, ούτε ποτέ.
Όταν κρατάς για το τέλος την καλύτερη μπουκιά του φαγητού, και στη ζητάει. Όταν δεν μπορείς να πας τουαλέτα με την ησυχία σου γιατί κάποιος άλλος σου χτυπάει την πόρτα και φωνάζει ότι δεν κρατιέται. Όταν σου λέει τη νύχτα «διψάω» κι εσύ μέσα στην παραζάλη λες «τώρα» ενώ σε παίρνει πάλι ο ύπνος και δεν σηκώνεσαι ποτέ, παρά μόνο όταν σε ξανασκουντάει.
Αυτό είναι το
αυριανό σου φαγητό, σε περίπτωση που φας σπίτι κι όχι έξω μιας που τώρα άνοιξε
η εστίαση και δεν κρατιέσαι. Αν μείνεις μέσα και ιδανικά έχεις μπαλκόνι ή αυλή,
φτιάξε το απλό κριθαρότο που σου προτείνω κι άνοιξε ένα λευκό κρασί να το πιείς
πρώτα στην υγειά σου και μετά στη δικιά μου.
Αυτή τη (Μεγάλη) Βδομάδα γίνεται του τσουρεκιού το κάγκελο και όχι μόνο! Βάφονται αυγά,
φτιάχνονται κουλούρια και οι προετοιμασίες για τις μέρες του Πάσχα
έχουν μπει σε τελική ευθεία.
Τα ρεβίθια για
μένα είναι γεροντοέρωτας. Περνάς ας πούμε μια ζωή ολόκληρη σαν μοναχός με
φακές, γίγαντες και μαυρομάτικα και είσαι ευτυχισμένος γιατί δεν ξέρεις τι
υπάρχει παραέξω. Ξαφνικά όμως στα γεράματα, βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι
πρωτόγνωρο, κάτι που σε κάνει να ξανανιώνεις και σου παίρνει το μυαλό. Τί θέλω
να πω;
Γεννήθηκες Μάιο? Μπράβο!
Είσαι τυχερή. Σε τραγουδάει όλη η Ελλάδα. Φρόντισε βλέπεις γι΄ αυτό ο Πασχάλης.
Έλα τώρα, μη μου πεις ποιος Πασχάλης! Στην πλάτη ρίχνεις τα μαλλιά, φοράς
κορδέλα βυσσινιά και τα λοιπά, και τα λοιπά. Είσαι το κορίτσι του Μάη κι ο
τύπος σε έχει στα ώπα ώπα! Αλίμονο σε μας τις τριτοδεύτερες που γεννηθήκαμε σε
μήνες άφωνους κι ατάλαντους και δεν μας τραγούδησε ούτε η μάνα μας στην κούνια
για νανούρισμα.